ရာသီပြဲေတာ္မ်ား

ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕တြင္ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီစလံုး ပြဲေတာ္မ်ား ရွိေလသည္။ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ပြဲေတာ္မ်ားအနက္ သႀကၤန္ပြဲ၊ ၀ါကၽြတ္ပြဲ၊ ကထိန္ခင္းပြဲ မ်ားကိုသာ ခမ္းခမ္းနားနား၊ သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္း က်င္းပၾကသည္။ အျခားလမ်ားတြင္လည္း ရာသီအလိုက္ ပြဲေတာ္မ်ား က်င္းပၾက၏။

ႏွစ္သစ္သို႕ ကူးေျပာင္းခ်ိန္ျဖစ္ေသာ အတာသႀကၤန္ ရက္မ်ားတြင္လည္း ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕သည္ ျမန္မာမ်ားနည္းတူ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကို ႏႊဲေပ်ာ္ၾကသည္။ သႀကၤန္က်ရက္မွ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕အထိ တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္းကာ ကန္ေတာ့ပြဲမ်ားျဖင့္ ရြာတြင္းရွိ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို သြားေရာက္ကန္ေတာ့ ၾကသည္။ အသက္အရြယ္ မႀကီးေသာ္လည္း ဥပုသ္သီလ ေဆာက္တည္သူမ်ားကို အကန္ေတာ့ခံ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ကာ ကန္ေတာ့ၾကသည္။

သႀကၤန္အႀကိဳေန႕တြင္ ဘုရားေက်ာင္းကန္ ဇရပ္မ်ားသို႕ ရြာလံုးကၽြတ္ သြားေရာက္၍၊ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ား ေစတီေတာ္မ်ားကို ေရသပၸါယ္ၾကသည္။ သက္ႀကီး ရြယ္အိုမ်ားကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးျခင္း၊ ေရခ်ိဳးေပးျခင္း၊ ခ်ိဳးေရခပ္ေပးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးၾကသည္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားကို ေရသပၸါယ္ႏိုင္ရန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ေနရာသီးသန္႕ ျပဳလုပ္ထားၾကသည္။

ထို႕ျပင္ သႀကၤန္ကာလ သံုးရက္အတြင္း မည္သည့္ေတာင္ယာလုပ္ငန္း၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကိုမွ် မျပဳလုပ္ၾကေခ်။ အစားအေသာက္မွအစ သံုးရက္စာ ႀကိဳတင္ သိုေလွာင္ထားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ေသာက္သံုးေရကိုပင္ သံုးရက္အတြက္ ႀကိဳတင္ ခပ္ထားၾကသည္။

သႀကၤန္ရက္မ်ားအတြင္း မိမိတို႕ရြာ၏ ၁၀ မိုင္ပတ္၀န္းက်င္အတြင္းရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားသို႕ ကေလးလူႀကီးမက်န္ အိုးစည္ဗံုေမာင္းမ်ားတီးကာ၊ သြားေရာက္ ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ဤသို႕ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တက္သည္ကို ပအို၀္း ဘာသာအားျဖင့္ “ ထန္ေက်ာင္ ” ဟုေခၚ၏။

သႀကၤန္က်ခ်ိန္တြင္ ျမန္မာမ်ားကဲ့သို႕ပင္ ေရပက္ေသာ အေလ့အထရွိ၏။ အမ်ားအားျဖင့္ သႀကၤန္အတက္ရက္တြင္ ေရပက္ေလ့ရွိၾကသည္။ ဘုရားသြား ေက်ာင္းတက္ သူမ်ားကိုမူကား မပက္ႀကေပ။

ကဆုန္လႏွင့္ နယုန္လတြင္ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕သည္ ကုသိုလ္ျပဳရန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႕ စုေပါင္း၍ သြားေလ့ရွိၾကသည္။ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕သည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ စုေပါင္း၍ ဆြမ္းခ်က္ျခင္း၊ ဆြမ္းကပ္ျခင္း၊ ဥပုသ္ေစာင့္သူမ်ားကို ထမင္းေကၽြးျခင္း စသည္တို႕ကို ျပဳလုပ္ၾကေလသည္။ ထို႕ျပင္ ကဆုန္လတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ “ ပြယ္လုဖိုင္ ” ေခၚ ဒံုးလႊတ္ၿပိဳင္ပြဲကို စုေပါင္းဆင္ႏႊဲၾကသည္။ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသား တို႕သည္ ကဆုန္လ၊ နယုန္လကို ႏွစ္သစ္လ ဟု ယူဆၾက၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚရွိ ေစတီမ်ားတြင္ ဆြမ္းေလာင္းပြဲ က်င္းပၾကသည္။ ဆြမ္းေလာင္းၿပီးလွ်င္ “ လုဖိုင္ ” ေခၚ ဒံုးကို ႐ွိဳ႕လႊတ္ၾကသည္။ “ ပြယ္လုဖိုင္ ” ေခၚ ဒံုးလႊတ္ပြဲသည္ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕၏ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ ပြဲတစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္၏။ ကဆုန္၊ နယုန္လမ်ားတြင္ “ ပြယ္ပန္ ” ေခၚ ရွင္ျပဳပြဲကိုလည္း က်င္းပၾကေသး၏။

အမ်ားအားျဖင့္၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း အနီးတြင္ ဆယ္ေပပတ္လည္ရွိေသာ ေလးေထာင့္ပံုပတ္လည္ အေဆာက္အအံုကို ျပဳလုပ္ထားေလ့ရွိ၏။ တိုင္ေလးတိုင္ စိုက္ထူထားၿပီး အကာမရွိဘဲ၊ အမိုးမိုးထား၏။ အလယ္ေနရာတြင္ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ား တင္ထားရန္စင္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထား၏။ ပြင့္ၿပီးေသာ ဘုရားေလးဆူကို ရည္မွန္း၍ ဘုရားေလးဆူ တင္ႏိုင္ရန္ ျပဳလုပ္ထား၏။ ေက်ာင္းေဆာင္ႏွင့္ ဆယ္ေပအကြာေနရာတြင္ ငါးေပခန္႕အျမင့္ရွိသည့္ ေရတံေလွ်ာက္မွ ေရစီးလာလွ်င္ ေရမ်ားလည္၍ စီးဆင္းႏိုင္ေစရန္ သစ္သားျပားအ၀ုိင္း ျပဳလုပ္ထား၏။ ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားေပၚသို႕ နိမ့္ေလ်ာေသာ ေရတံေလွ်ာက္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ ေရတံေလွ်ာက္မွ ေရမ်ား ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားေပၚသို႕ စီးက်ေစၿပီး၊ ေရသပၸါယ္ၿပီးသား ျဖစ္သြား၏။ အိမ္တြင္လည္း ဘုရား ေရသပၸါယ္ေလ့ရွိၾက၏။ အမ်ားအားျဖင့္ အမ်ိဳးသားမ်ားက ဘုရားဆင္းတုေတာ္၊ ႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ကိုင္ၿပီး သန္႕ရွင္းေစရန္ ေရသပၸါယ္ေလ့ ရွိၾက၏။ ႏွစ္ေဟာင္းမွ အညစ္အေၾကး စင္ၾကယ္၍ ႏွစ္သစ္တြင္ သန္႕ရွင္းေစလိုေသာ ေစတနာသဒၵါတရားျဖင့္ ကုသိုလ္ျပဳၾကျခင္း ျဖစ္၏။

ထို႕ျပင္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားကို ေရခ်ိဳးေပးျခင္း၊ ေျခေဆးလက္ေဆး ေပးျခင္း၊ ေက်ာင္း၊ ဘုရားသို႕သြား၍ ဘုရားပန္းအိုးမ်ား ေဆးေၾကာသန္႕စင္ျခင္း၊  ေရအသစ္လဲျခင္း၊ ပန္းမ်ားအသစ္လဲျခင္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳၾက၏။ ပန္းကေတာ့မ်ား ျပဳလုပ္၍လည္း ဘုရားကို ကပ္လႉပူေဇာ္ေလ့ရွိ၏။

သက္ႀကီးမ်ားကိုလည္း ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးၾက၏။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရာတြင္ ပထမဆံုး မိမိတို႕ေက်ာင္းတက္စဥ္က ဘုရားတြင္ လႉထားေသာ ေရကို အိမ္သို႕ ယူေဆာင္၍ ေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳေလ့ ရွိၾကသည္။ ေန႕သားအလိုက္ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ စု႐ံုး၍ ေခါင္းေဆးမဂၤလာ ျပဳေလ့ရွိၾက၏။ ေခါင္းေဆးမဂၤလာ ျပဳၾကမည့္သူမ်ားအား ေရကို ခြဲေ၀ေပးေလသည္။

ေရကစားသည့္ အေလ့ရွိေသာ္လည္း အနည္းအက်ဥ္းေလာက္သာ ကစားၾကေလသည္။ ေရပက္ကစားျခင္းနည္း၏။ ေရွးအခါက၊ အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးအား ေရေလာင္းကစားၾက၏။ ေရေလာင္းပံုမွာ ေရကို ဘူးတြင္ထည့္၍ အမ်ိဳးသမီး၏ ေက်ာျပင္ လက္ေမာင္း စသည္တို႕ကို ေလာင္းေလ့ရွိ၏။ ရာသီဥတုေအးသျဖင့္ ေရမ်ားစြာ ေလာင္းျခင္း၊ ပက္ျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကျခင္း ျဖစ္မည္ဟု ယူဆရေပသည္။

တန္ခူးလတြင္ “ မုန္ဆီေက်ာ္ႏွင့္ မုန္႕ဖက္ထုပ္မ်ားကို ျပဳလုပ္၍ ေ၀ငွေပးလႉၾက၏။ မုန္႕ဆီေၾကာ္မွာ ေကာက္ညႇင္းမႈန္႕ကို ႀကံသကာရည္ျဖင့္ ေဖ်ာ္၍ ဆီျဖင့္ ေက်ာ္ထားျခင္း ျဖစ္၏။ မုန္႕ဖက္ထုပ္မွာ ႀကံ့သကာရည္ျဖင့္ ေဖ်ာ္ထားေသာ ေကာက္ညႇင္းမႈန္႕ကို ငွက္ေပ်ာဖက္ျဖင့္ ထုပ္ထားျခင္းျဖစ္၏။ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕က “ မုန္႕ဆီေၾကာ္ ” ကို “ တခိုးစြမ္ ” ဟု လည္းေကာင္း၊ မုန္႕ဖက္ထုပ္ကို “ တခိုးလြမ္ ” ဟုလည္းေကာင္း ေခၚၾကသည္။ မုန္႕ဆီေၾကာ္၊ မုန္႕ဖက္ထုပ္ တို႕ကို ဘုရားတင္ျခင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႕ သြားေရာက္လႉဒါန္းျခင္း ျပဳၾကသည္။ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္ရြာမ်ားမွ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဂၤဟ မ်ားကိုလည္း သြားေရာက္ေ၀ငွ ေပးလႉၾက၏။

သႀကႍန္ရက္မ်ားအတြင္း မိမိတို႕ရြာ၏ ၁၀ မိုင္ပတ္၀န္းက်င္ အတြင္းရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားသို႕ ကေလးလူႀကီးပါမက်န္ အိုးစည္ဗံုေမာင္းမ်ားတီးကာ သြားေရာက္ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းတက္သည္ကို ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕က “ ထန္ေက်ာင္ ” (ေက်ာင္းတက္သည္) ဟုေခၚ၏။ သႀကႍန္ရက္ မ်ားတြင္ ရြာလံုးကၽြတ္ ၃ ရက္မွ ၁၀ ရက္ခရီးအထိ လႉဖြယ္ပစၥည္း စံုလင္စြာျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ကန္ေတာ့ၾကေလသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ကန္ေတာ့ သြားရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ဆြမ္းဟင္းခဲဖြယ္မ်ားကို ခ်ိဳင့္ႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ ဖက္ႏွင့္ထုပ္၍ ျဖစ္ေစ ယူေဆာင္သြားေလ့ ရွိၾကၿပီး။ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ျခင္း၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ဆြမ္းကပ္ျခင္း ျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႕မွာ ကန္ေတာ့ၿပီး ေနာက္သီလယူ၍ ဥပုသ္ေစာင့္ေလ့ ရွိၾကသည္။ “ ေမာ္ေအး ” (ကြက္စိပ္ေဟာ) သည္ကို နားေထာင္ၾကသည္။

တန္ခူးလတြင္ လက္ထပ္ျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾက၏။

၀ါတြင္းခ်ိန္ခါ ျဖစ္သည့္၀ါဆို၊ ၀ါေခါင္၊ ေတာ္သလင္း၊ သီတင္းကၽြတ္လမ်ားတြင္ က်င္းပၾကသည့္ ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားတို႕၏ ထူးျခားသည့္ပြဲမွာ “ သြံဥပုသ္ ” ေခၚ ဥပုသ္ဆြမ္းပြဲပင္ ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕ေဒသတြင္မူ “ စာဂ ” (ေကၽြးေမြးသည္) ဟုေခၚ၏။ ဥပုသ္ဆြမ္း ေကၽြးေမြးလႉဒါန္းသည့္ပြဲကို ၀ါတြင္းသံုးလျဖစ္သည့္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႕မွ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕အထိ၊ လျပည့္ လကြယ္ေန႕တိုင္း မနက္ပိုင္းတြင္ က်င္းပက်၏။ ဥပုသ္ဆြမ္းပြဲမွာ ဥပုသ္ေစာင့္သူမ်ားကို ေကၽြးေမြးသည့္ ပြဲပင္ျဖစ္၏။ ဤဓေလ့ကို ရွမ္းျပည္နယ္မွ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားမ်ားလည္း က်င္းပၾကသည္။ ၀ါတြင္းကာလတြင္ “ ေမာ္ ” ေခၚ စာေဟာဆရာကို ပင့္ဖိတ္ကာ စာေဟာေစျခင္း စာဂ ေကၽြးေမြးျခင္း ျပဳၾကသည္။

ဥပုသ္ဆြမ္းကို ရပ္ကြက္အလိုက္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ရြာလံုးအေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ က်င္းပၾကသည္။ ရြာႀကီးပါက ရပ္ကြက္အလုိက္ တာ၀န္ယူက်င္းပ ၾကသည္။ တာ၀န္က်သည့္ ရပ္ကြက္သည္ အလႉေငြ၊ ဆန္ စသည္တို႕ကို ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးတြင္ ေကာက္ခံ၍ က်င္းပ၏။ ေငြအင္အားအလိုက္ သင့္ေတာ္သလို ေကၽြးေမြးလႉဒါန္း၏။ အလႉေငြေကာက္ခံျခင္း၊ ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း စသည္တို႕ကို လူႀကီး လူငယ္၊ အပ်ိဳ အအိုမေရြး စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ဥပုသ္ေန႕ညေန ၃ နာရီမွ ၅ နာရီးအေၾကားတြင္ ကာလသား ႏွစ္ေယာက္ခန္႕သည္ ေပါက္ေပါက္၊ အိုး၊ ဖေယာင္းတိုင္၊ မီးျခင္း၊ ေဆး စသည္တို႕ကို ယူေဆာင္၍ ဥပုသ္ဇရပ္သို႕ သြားရ၏။ ထိုေနာက္ ဥပုသ္ေစာင့္သူ လူႀကီးသူမမ်ားကို ၄င္းတို႕အဆင္သင့္ ထားရွိေသာ ကြမ္းအစ္ဖံုး ခြက္စသည္တို႕တြင္ ေပါက္ေပါက္ နည္းနည္းစီ ထည့္ေပးၾက၏။ ဥပုသ္သည္မ်ားကို ႐ိုေသစြာ ရွိခိုး၍ ႐ိုး႐ိုးစကားမ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ကဗ်ာ လကၤာျဖင့္ လည္းေကာင္း ပင့္ဖိတ္ရသည္။

ဥပုသ္သည္ မ်ားကလည္း မိမိတို႕ လက္ခံပါေၾကာင္းကို ႐ိုး႐ိုးစကားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ကဗ်ာလကၤာျဖင့္ လည္းေကာင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။ ဥပုသ္သည္မ်ားကို ဖိတ္ရာတြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို အလ်င္အေၾကာင္းၾကား ဖိတ္မႏၲက ျပဳၿပီးမွ ဥပုသ္သည္မ်ားကို ဖိတ္ရ၏။ ထိုညတြင္ ဥပုသ္ေစာင့္ သူမ်ားသည္ ဇရပ္တြင္ပင္ အိပ္ၾကရ၏။ ဥပုသ္သည္မ်ားကို ဆြမ္းေကၽြးေမြးလႉဒါန္းရျခင္းမွာ ဥပုသ္သည္မ်ားသည္ ေက်ာင္းသို႕သြား၍ မိမိတို႕ သားသမီးမ်ားကို ခြဲခြာကာ သံေယာဇဥ္ျဖတ္သူ၊ ဥပုသ္ေစာင့္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ပို၍ အက်ိဳးရွိသည္ဟု ယူဆၾက၏

ဥပုသ္သည္မ်ားသည္ ကာလသားတို႕ ပင့္ဖိတ္သည္ကို လက္ခံေၾကာင္း ေျပာၾကရ၏။ ထိုသို႕ေျပာရာတြင္ “ သားတို႕သမီးတို႕ ပင့္ဖိတ္သည္ကို လက္ခံပါသည္ ” ဟု မေျပာရေပ။ သားတို႕သမီးတို႕အစား “ ေမာင္တို႕မယ္တို႕ ” ဟု ေျပာရသည္။ သားတို႕ သမီးတို႕ဟု ေျပာပါက ဥပုသ္ေစာင့္ သူမ်ားသည္ သံေယာဇဥ္မကုန္ဟု ယူဆၾက၏။

ေနာက္မနက္ မိုးလင္းခ်ိန္တြင္ ဥပုသ္ဆြမ္းေကၽြးရန္ တာ၀န္က်သူ ကာလသား၊ ကာလသမီးမ်ားသည္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို ေက်ာင္းသို႕ သယ္ေဆာင္၍ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ဆြမ္းကပ္၏။ ထို႕ေနာက္ ဥပုသ္သည္မ်ားကို ေကၽြးေမြးေလသည္။ ဥပုသ္ဆြမ္း ေကၽြးေမြး ၿပီးေသာအခါ ဥပုသ္သည္ တစ္ေယာက္စီ အတြက္ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္စီ၊ အသင့္ရာထားေသာ ကြမ္းယာတစ္ယာစီ ေ၀ငွေလသည္။ ဤအမႈမ်ား ၿပီးေသာအခါ ဥပုသ္ေစာင့္သူမ်ားေရာ၊ ကာလသား၊ ကာလသမီးမ်ားပါ တရားေတာ္ကို အတူတကြ နာယူၾက၏။ တရားေတာ္ နယူၿပီးေသာအခါ မိမိတို႕အိမ္သုိ႕ ျပန္ၾကေလသည္။ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသား တို႕သည္ တစ္လလွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္က် ဥပုသ္ဆြမ္းေကၽြးပြဲကို က်င္းပၿပီး၊ ၀ါတြင္းသံုးလအခ်ိန္ကို ကုန္လြန္ေစသည္။

ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕သည္ သီတင္းကၽြတ္လတြင္ ၀ါကၽြတ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲၾကျပန္၏။ ၀ါကၽြတ္ပြဲကို ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရား တာ၀ႎသာ နတ္ျပည္မွ ၾကြဆင္းသည့္ အခ်ိန္အခါအျဖစ္ ဆင္ႏႊဲၾက၏။ ၀ါကၽြတ္ပြဲကို သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ ရက္ အဖိတ္ေန႕မွ လဆန္း ၁၅ ရက္ လျပည့္ေန႕အထိ ႏွစ္ရက္ၾကာ ဆင္ႏႊဲၾက၏။ ဤႏွစ္ရက္လံုးတြင္ ဘုရားကို ဆီမီးပူေဇာ္ၾကသည္။ ဤပြဲကို “ ပြယ္ပန္ေမဗို ” ဟုေခၚ၏။

“ ပြယ္ပန္ေမဗို ” ေခၚ ၀ါကၽြတ္မီး ပူေဇာ္ပံုမွာ တစ္တိုင္ႏွင့္တစ္တိုင္ ဆယ္ေပခန္႕ ကြာေ၀းသည့္ ၀ါးတိုင္ကေလမ်ားေပၚတြင္ ၀ါးျခမ္းရွည္ ခပ္ပါးပါးကို ဆက္၍သြယ္တန္းထား၏။ ထို၀ါးျခမ္းရွည္ေပၚတြင္ မီးပံုးမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲထြန္းညႇိထား၏။ မီးတိုင္မ်ားကို အမ်ိဳးသမီးမ်ား တစ္ယာက္တစ္တိုင္စီ ကိုင္ၾက၏။ အိုးစည္ဗံုေမာင္းတီး၍ ထိုဆီမီးတိုင္ကို ေစတီတို႕ သယ္ေဆာင္ပူေဇာ္ၾကသည္။ ဤသို႕သယ္ေဆာင္ရာတြင္ မီးပံုးတန္းႀကီးမွာ ေစတီသို႕အေရာက္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ႏွစ္ဖာလံုခန္႕ ရွည္လ်ားၿပီး၊ တေပ်ာ္တပါး သယ္ေဆာင္ၾကသည္။ ေစတီယင္ျပင္သို႕ေရာက္လွ်င္ ယင္းမီးပံုးတန္းႀကီးကို ေစတီပတ္လည္ ၀ိုင္းရံ၍ စိုက္ထူပူေဇာ္ၾကသည္။

ေစတီပတ္လည္တြင္ ထိုးထားသည့္ အျမင့္လူတစ္ရပ္၊ အက်ယ္တစ္ေပခြဲခန္႕ရွိ စင္မ်ားေပၚတြင္ ဆီမီးခြက္ ၁၀၀၀ တိတိကို ညေန ၆ နာရီေလာက္မွစ၍ မီးထြန္းညႇိ ပူေဇာ္ၾက၏။ ဆီမီးခြက္စင္၏ ေအာက္တြင္လည္း ဖေယာင္းတိုင္၊ အေမႊးတိုင္၊ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ ယာခင္းတြက္ သစ္သီး၀လံမ်ားကို ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲ ကပ္လႉၾကေလသည္။

အခ်ိဳ႕မွာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကို ႏွီးတို႕ျဖင့္ ယက္လုပ္၍ ေဆးေရာင္ျခယ္ျခင္း၊ ေရာင္စံုစကၠဴကပ္ျခင္းျဖင့္ လွပေအာင္ ျပဳလုပ္ထား၏။ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္၏ ေထာင့္ေလးေထာင့္တြင္ ငွက္ေပ်ာပင္၊ ႀကံပင္မ်ားကို စိုက္ထူခ်ည္ေႏွာင္ထား၏။ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ေအာက္တြင္လည္း ၿခံထြက္သစ္သီး၀လံမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲလႉဒါန္းၾက၏။ သီတင္းကၽြတ္လဆန္း ၁၄ ရက္ အဖိတ္ေန႕ညဘက္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ေရခ်မ္း တို႕ျဖင့္ လႉဒါန္းပူေဇာ္ၾက၏။ ဘုရားေက်ာင္းေအာက္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားေသာ သစ္သီး၀လံကို သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေက်ာ္ သံုးရက္လြန္မွသာ မိမိတို႕ ပူေဇာ္ထားေသာ သစ္သီး၀လံမ်ားကို စြန္႕ပစ္ၾကသည္။ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကိုလည္း လူႏွင့္ေ၀းရာတြင္ စြန္႕ပစ္ၾကသည္။ သစ္သားျဖင့္ အခိုင္အခန္႕ ျပဳလုပ္ထားသူမ်ားအဖို႕မူ ေနာင္ႏွစ္တြင္ ဆက္လက္ ပူေဇာ္လႉဒါန္းႏိုင္ရန္ သိမ္းဆည္းထားၾကသည္။

သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ညဘက္တြင္ ပအို၀္း အမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္ ထင္း႐ွဴးသားမ်ားကို စုစည္း၍ လည္းေကာင္း၊ ဖေယာင္းတိုင္ ဆီမီးခြက္ တို႕ျဖင့္ လည္းေကာင္း ဘုရားသို႕သြား၍ ပူေဇာ္ေလ့ရွိ၏။ တံခါးေပါက္၊ အိမ္ေလွကားဦး၊ အိမ္၀င္ေပါက္၊ မီးဖို၊ ဆန္အိုး၊ အ၀တ္ေသတၲာ၊ ရြာထိပ္ရွိ နတ္စင္ပါမက်န္ မီးထြန္းညႇိ ပူေဇာ္ေလ့ ရွိၾက၏။ သီတင္းကၽြတ္လတြင္ လူပ်ိဳ၊ အပ်ိဳ စုေပါင္း၍ ေက်ာင္းသြားလမ္း၊ ဘုရားလမ္းတို႕ကို လုပ္အားေပး ကုသိုလ္ျပဳေလ့ ရွိၾကသည္။

၀ါတြင္းခ်ိန္ကာလတြင္ ပအို၀္း တိုင္းရင္းသားတို႕၏ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးစံမ်ား သာမက ဗုဒၶဘာသာကို မည္မွ်သက္၀င္ ယံုၾကည္ေၾကာင္းကိုပါ ေလ့လာသိရွိ ႏုိင္ေပသည္။

1 comments:

  1. Later the image is used to print the required object, be it a tooth, crown, bridge, or another thing. Before the name 3D printing hit dentistry, dental impressions were carried out by asking a affected person to chew on a rubber-like substance known as alginate, and a adverse mould was created of the patient’s mouth. Later, this adverse mould Bike Helmets was filled with plaster-like substance and a positive model of the patient’s teeth were created. WikiHow is a “wiki,” just like Wikipedia, which means that lots of our articles are co-written by multiple of} authors. To create this text, 25 individuals, some anonymous, labored to edit and enhance it over time.

Post a Comment